Од Роберта Петровска

Присуството на Middle America Camping Conference (MACC) во Соединетите Американски Држави за мене беше момент на заокружување на еден личен круг. Во 2018 година првпат дојдов на камп во Крушево како кампeр, потоа се вратив како CIT (Counselor in Training), а подоцна и како советник. Ова искуство го доживеав како следниот чекор во тој процес – можност да ја согледам пошироката слика за тоа како изгледа кампот надвор од границите на мојата земја.

Пред официјалниот почеток на конференцијата, нашата интернационална група учествуваше на т.н. „SKIP trip“, при што посетивме неколку YMCA кампови, како и националното седиште на YMCA на САД во Чикаго. Групата беше составена од учесници од Финска, Украина, Барбадос, Аруба, Чиле, Романија, Шпанија, Македонија и други земји. Речиси една недела патувавме од Небраска до Мичиген, посетувајќи кампови и учејќи директно од луѓето кои ги раководат. Првиот камп што го посетивме беше Camp Kitaki во Небраска, потоа YMCA кампот во Де Мојн, а подоцна и Sherman Lake YMCA Camp. Секој камп имаше сопствен идентитет, култура и специфични силни страни, но она што најмногу ми остави впечаток беше нивната намерност. Секоја програма, секој простор и секоја традиција имаа јасна цел. Тоа не беа само кампови што организираат активности, туку структуирани средини создадени за развој на младите, градење лидерски вештини и јакнење на заедницата.

Во Чикаго го посетивме националното седиште на YMCA на САД, каде што подетално се запознавме со мисијата, визијата и долгорочната стратегија на организацијата. Гледајќи како националната структура е поврзана со локалните кампови, сфатив колку координација, планирање и стратешко размислување се потребни за одржување на нешто што на површината изгледа едноставно – место каде што младите доаѓаат да растат и да се развиваат.

Самата конференција се одржа во YMCA Camp Copneconic во Мичиген и обедини стотици професионалци од областа на кампувањето од САД и од други земји. Кога влегов во тој простор, брзо сфатив дека многумина од присутните имаат години, а некои и децении искуство во работа со кампови, непрофитни организации, прибирање средства и развој на млади. Искрено, понекогаш тоа беше и застрашувачко. Јас немам децениско професионално искуство во оваа сфера; моето искуство е волонтерско. Но, можноста да бидам опкружена со луѓе кои длабоко се грижат за својата работа и искрено се посветени на зајакнување на камп-заедниците, го претвори тој почетен притисок во мотивација.

Сесиите беа истовремено практични и стратешки ориентирани. Присуствував на работилници за глобални стратегии за задржување на вработени и волонтери, каде што учествував и како панелист, споделувајќи го нашиот пристап кон овие предизвици во Македонија. Се вклучив во дискусии за капитални кампањи и долгорочно развојно планирање, вклучително и сесии за стратешко мастер-планирање и градење односи со донатори. Имаше значајни разговори за застапување, издржливост во време на промени и поуки од кампови принудени да затворат. Главни обраќања одржаа д-р Ејми Клајнер и д-р Бернис Патерсон, кои ја нагласија важноста на лидерството, прилагодливоста и свесното градење организациска култура во организации што работат со млади. Едно од најдинамичните искуства беше хакатон посветен кон решавање на проблеми, каде што учесниците заеднички работеа на реални предизвици со кои денес се соочуваат камповите.

Она што најмногу ме допре не беше само содржината на сесиите, туку луѓето. Запознав лидери кои се несебични, посветени и искрено мотивирани да создаваат простори во кои младите се чувствуваат безбедно, способно и вреднувано. Видов колку сериозно ја сфаќаат одговорноста, не само кон спроведувањето на програмите, туку и за обликување околината што остава трајно влијание врз животите на младите. Ова искуство ми ја прошири перцепцијата за тоа што претставува кампот. Тоа не се само активности и традиции, туку системи, одржливост, развој на лидерски кадар, стратегии за прибирање средства, партнерства во заедницата и долгорочно влијание.

Доаѓајќи од Македонија, каде што ресурсите и структурите се поинакви, заминав со конкретни идеи, нови перспективи и зацврстени меѓународни врски. Уште поважно, заминав со поголема јасност за тоа каков професионалец сакам да станам, без оглед на полето во кое ќе продолжам да ја градам својата кариера – како личност која постојано учи, создава и придонесува кон нешто поголемо од себе. Од кампeр во 2018 година до учесник во стратешки планерски сесии во Мичиген, ова патување ме потсети колку далеку всушност може да те однесе кампот.